Oké, voorruit...

Oké, voorruit…

Het is tijd voor een nieuwe blog want mijn laatste blog heb ik in de zomervakantie geschreven. Nu is de zomer voorbij, de kou hangt in de lucht en ik heb mijn winterjas en sjaal de laatste dagen weer aangetrokken. Mijn nieuwe sjaal en nieuwe winterjas want ik ben jarig geweest en gruwelijk verwend.

Ik ben alweer vierentwintig jaar op deze wereld en dat vind ik best een ding. Ook best leuk hoor want ik ben nog lang niet uit geleefd. Eigenlijk begint het net. Dat vind ik nogal een ding, dat het net pas begint.

Het ‘je bent nog zo jong!’ vertaald zich stiekem in een enorm grote lading druk. Want wat komt er dan nog, ben ik écht goed bezig of zeil ik uit de richting? En wat is dan mijn richting? Ik verlang nu meer als ooit tevoren naar dat antwoord. Het lijkt wel alsof het twintigers dilemma én het dertigers dilemma op mijn schouders rust. Het zijn thema's waar ik nu een voorstelling over aan het maken ben.

Ik ben een compleet nieuwe fase in gestapt en het enige wat ik nu kan doen is het ondergaan. Het tijdelijk thuis wonen, m’n baan in Carré opzeggen. Keuzes maken. Ik kan alleen maar beleven en doen wat goed voelt. Dit vraagt de nodige energie en concentratie kan ik je vertellen. Ik begin langzaamaan steeds meer routine in mijn weken te krijgen. Ik slaap in Wageningen maar ik woon in de trein en station Tilburg, Den Bosch, Utrecht Centraal, Amstelveen, Ede- Wageningen en bus 88. Want in één week zijn dit mijn bestemmingen. Ik beleef weken waarin van mij wordt gevraagd voortdurend ‘aan’ te staan. ‘Aan’ staan betekent voor mij de dagen, ontmoetingen, gesprekken, liedjes, lessen ultiem ervaren en heel, héél veel schrijven. Daarnaast veel observeren en kijken waarom en waardoor dingen mij raken. Heel veel lezen, gesprekken voeren, voorstellingen bezoeken en dan nóg meer geraakt worden. Want ik wil het leven voelen. Zowel positief als negatief.

Beide mogen er zijn want zonder het ene kan het ander niet bestaan. Rechts niet zonder links, licht niet zonder donker. Heerlijk! Eerlijk waar, ik geniet er van. Ik moet zeggen dat de laatste weken de liedjes van Louise Korthals, Theo Nijland en Maarten van Roozendaal mij door deze dagen sleuren. Ze troosten de eenzaamheid.

Want probeer het maar eens. Dat ‘aan’ staan. Erg intens want je begrijpt dat dit nooit stopt. Zelfs als ik slaap creëer ik door en zodra mijn ogen openen ga ik gewoon verder waar ik gebleven ben. Dag in dag uit. Nieuwe dingen ontwikkelen, nieuwe dromen vervullen. ‘Maar ik weet nu als het mis gaat, dat de wereld mij wel vangt’ zingt Louise en ik heb mijn vertrouwen in die zin gelegd. Want ik vind dat een mooi idee. Dat vangnet als ik twijfel aan mezelf of als mijn energie op is.

Naast het ‘aan’ staan van mij heb ik ook nog een paar belangrijke audities gehad. Ik kan je vertellen, dat auditie doen; een vak apart. Het is bizar dat je bijna weken bezig bent met instuderen van materiaal, bijpassende kleding, tekstbehandeling en dat het dan in twee minuten gedaan is. Je de deur achter je dicht trekt en je lot in handen ligt van een reeks belangrijke mensen. Jij geeft, de commissie kijkt en oordeelt en voelt een ‘nee’ of ‘ja’. Het is elke keer een onderneming. Ontzettend leerzaam. Elke keer gaat ook een beetje beter. Het zijn stapjes. Welke stapjes? Geen idee waar ik naar toe loop maar ik ga wel voorruit, dát weet ik wel. Het feit dat iedereen om mij heen in dit vak in hetzelfde schuitje zit troost ook. Toch heeft niemand het exacte antwoord op deze vraag en kan niemand je eenzaamheid wegnemen. Mijn moeder zegt altijd 'You can never lose a thing, if it belongs to you!! en dat klopt. Als iets voor je is weggelegd kan je het niet verliezen.

Er komt een nieuwjaarsconcertje! Daar heb ik ontzettend veel zin in. Op vrijdag 13 januari zing ik de liedjes uit mijn nieuwe theatervoorstelling en mijn lievelingsliedjes voor een select gezelschap. In het huisje aan de Rijn van mijn moeder en haar collega en ik kan niet wachten om mijn lessen en inzichten met het publiek te delen en uit te proberen wat ik geleerd heb. Het huisje zal worden omgetoverd in een theatrale setting. Het schrijven van m’n voorstelling gaat goed! Gelukkig, Hier zal ik snel meer over vertellen. Er komen zoveel nieuwe dingen aan en ik geniet enorm van alle lessen die ik nu volg. Ik ben een gezegend mens. Ook een ingewikkeld, kwetsbaar mens maar dat heb ik maar van mezelf omarmt.

Ik heb nog zoveel te leren, nog zoveel vragen die me bezig houden maar dat komt allemaal, gelukkig heb ik nog een heel leven om die te beantwoorden...

Dan ga ik nu genieten van papa’s tomatensoep, koffie met mama en het antwoord van mijn fijne te gekke broer, die na vijf jaar reizen weer in Nederland is, wanneer ik ‘Ik ben thuis!’ roep.

Thuis wonen, ik noem het eerder thuis komen.

Mooie dingen zijn het!

Joe!


Uitgelichte berichten
Binnenkort komen hier posts
Nog even geduld...
Recente berichten
Archief
Zoeken op tags
Er zijn nog geen tags.
Volg ons
  • Facebook Basic Square
  • Twitter Basic Square
  • Google+ Basic Square