Slaaplekker, thuis!

Vanuit het raam in m'n slaapkamer in m'n ouderlijk huis kijk ik naar de lantarenpaal die er al heel mijn leven staat. Het licht wat het geeft voelt zelfs vertrouwd. Mijn raam staat open. Ik ruik de lucht en dit is voor het eerst dit jaar dat ik de zomer weer ruik. Het was een heerlijk zonnige dag en het heeft net geregend. Dan heeft de wereld altijd een bepaalde geur. De geur van zomer, de regen heeft de aarde weer even afgekoeld. Die geur. Ik adem diep in en besef wat voor mooie herinneringen ik heb aan deze plek. Deze kamer, dit huis, de zomers, die lantarenpaal. Op die lantarenpaal zit trouwens rode en blauwe verf. Ik en mijn jeugdvriendinnetje hadden de verf van haar papa gestolen, die was schilder. Zij blauw, ik rood. Daarmee gingen we dan met onze vingers de lantaarnpalen in de wijk beschilderen. Dat zit er nu nog steeds op. Laatst toen ik de honden uitliet zag ik het ineens. Twee kleine strepen gezet door kindjes met kleine vingers. In die tijd waren we ook altijd buiten. Mijn kamer kijkt uit op de steeg waar wij altijd speelde. Met ballen, poppen, barbies en Diddle plaatjes. We hebben zelfs ooit een film gemaakt. Dat werd dan ons project. Een film met tutjes, gekleed in het roze, staartjes en stiekem geleende lippenstift van onze moeders en gangsters die drugs (Smintjes) dealden. Met truien van onze broers. Dat filmde én monterde we dan zelf. Met natuurlijk foto's met onze namen. We waren immers sterren in deze film. Eindeloos werkten we hieraan. De hele buurt wou meedoen. Wij hadden wat te doen. Dat is nu wel anders met alle social media. Wij hadden knikkers nu is er Candy Cruch. Wij hadden zand onder onze vingers en nu heb je zere duimen en vierkante ogen van je beeldscherm. Bizar hoe snel zo iets kan veranderen. Soms maakten we ook brood. Of nou ja brood. We flikkerde eieren, bloem, melk en suiker in één kom. We gokte de tijd en temperatuur en we noemden het Tijelano brood. De eerste letters van onze voornamen. Lekker origineel. Één keer wouden we ijskoffie maken. Wij dachten dat de staafmixer de ijsklontjes wel aankon. Zonder deksel. Nou nee. De koffie zat werkelijk o-ve-ral. De mand van onze hond, het plafon, de muren. De nét wit geschilderde muren. Wij kregen natuurlijk een hartverlamming. De moeder van mijn buurtvriendinnetje kwam snel aangelopen met witte verf en een roller en 5 minuten later kwam m'n vader naar beneden alsof er niets gebeurd was. We hebben er enorm om gelachen en dit verhaal wordt nog steeds verteld op verjaardagen. 'Weet je nog van de ijskoffie?' En dan zet iemand hem in.

Aan deze mooie herinneringen moet ik denken nu ik zo naar buiten kijk. Mooi dat je altijd bezig bent om momenten te maken. Dit nu is ook een moment. Misschien schrijf ik later wel over het moment dat ik in het raamkozijn zat. Ik ga maar slapen, in m'n bed waar ik ook al ruim 15 jaar in slaap. Alles voelt even heel vertrouwd. Wat een fijne plek. Slaaplekker thuis!


Uitgelichte berichten
Binnenkort komen hier posts
Nog even geduld...
Recente berichten
Archief
Zoeken op tags
Er zijn nog geen tags.
Volg ons
  • Facebook Basic Square
  • Twitter Basic Square
  • Google+ Basic Square